و بوسه عجيبي كه

                        لب هام را چاك داد ... !

دختري در تاريكي پلك هايش

جسد شيشه اي اش را

به دوش مي كشد

و به بالا كه پرواز مي كند

ميان پاره هاي سفيد آسمان

قدم هات را كه بال شدند

به چوبه وداع مي آويزد...!

دارم از خودم خداحافظي مي كنم

پنجره ها تب كرده اند

و من عاشقانه نفس هات را سر مي كشم

شيطان اين روز ها ،

 بهشت آبستن شده

و دهان تو كودكان معصوم حرارت را

                                       يكي

                                              يكي

                                             روي گردنم به دنيا مي آورم...!

.....

بيدار شده ام و رنج گردنم را

كه هنوز از اين كودكان مي سوزد

پاره پاره

مي كند

من از انديشه ساده گناه

فلسفه مبهم عشق را مي سازم

و اين روياي كشنده معصوم را دوباره

                                                       مرور مي كنم ....!

اين شعر جديد خودم است و تقديم مي كنم به كسي كه معني ۷۳ را مي داند.

دوستان منتظر نظرات هستم...!!!!